Zamierzeniem debiutującej jako filmowiec, reżyserki greckiego pochodzenia, Angeli Ismailos było opowiedzenie o różnych, światowej klasy reżyserach, wywodzących się z różnych krajów i kultur. W ciągu ponad czterech lat pracy nad filmem nakręciła i poddała montażowi 250 godzin sfilmowanego materiału.

Rozpoczęła od długiej międzynarodowej listy reżyserów, którą ostatecznie okroiła i skoncentrowała się na dziesięciu sławach, grupie zawierającej francuskich, brytyjskich, włoskich i amerykańskich twórców filmowych, w której znaleźli się: Bernardo Bertolucci, David Lynch, Stephen Frears, Agnès Varda, Ken Loach, Liliana Cavani, Todd Haynes, Catherine Breillat, Richard Linklater i John Sayles.

W niedawno przeprowadzonym z nią wywiadzie Angela Ismailos wytłumaczyła, dlaczego właśnie ich uznała za godnych miana „wybitny”:

„Robili takie filmy na jakich im zależało i jakie chcieli robić. Nie wchodzili w kompromisy i nie ulegali naciskom biznesowej strategii, jak np premierowe pokazy w weekend itp. Postanowili pozostać bezkompromisowi i zawsze starali się zachęcić widownię do innego, głębszego, dojrzalszego spojrzenia i odbioru, do stanięcia twarzą w twarz z pełnym zawodów i niepewności życiem dorosłego człowieka.”

Jej film nie jest tylko przeglądem największych dokonań tych reżyserów, jest także dociekliwym studium ich nieprzeciętnych osobowości, zawierającym wnikliwe rozmowy z nimi, archiwa historyczne i fragmenty ich prac. Angela rozmawia z reżyserami na temat ich artystycznej drogi, ich inspiracji oraz zmagań i przeciwności podczas tworzenia dzieł sztuki w świecie zdominowanego przez pieniądze biznesu, a także na temat intrygującej roli polityki w ich pracy.

W filmie w Viasat History, usłyszymy jak Bernardo Bertolucci wspomina pracę nad swoim pierwszym filmem. Todd Haynes składa hołd Rainerowi Wernerowi Fassbinderowi, a Catherine Breillat zapewnia, że nigdy nie zostałaby filmowcem, gdyby w wieku lat 12 nie zobaczyła filmu Ingmara Bergmana „Wieczór kuglarzy”. Richard Linklater opowiada o swoim dorastaniu w ubóstwie, John Sayles gniewnie wyraża swoją dezaprobatę dla amerykańskich szlagierów kinowych, a Liliana Cavani przyznaje, że w pewnym sensie poczuła się dotknięta sukcesem swojego śmiałego, rozgrywającego się w czasach holocaustu, dramatu „Nocny portier”. Spotkamy się także z Agnes Vardą, babką Nowej Fali, której entuzjazm i płodność w tworzeniu sztuki pozostała równie świeża jak w połowie lat 50., kiedy zaczynała reżyserować.

David Lynch tłumaczy, dlaczego nie lubi wypowiadać się na temat swoich dzieł: „To film mówi. Film jest tą najważniejszą rzeczą – idź, zobacz film, to jest to. On jest wszystkim. Jest. Został zrobiony, jest do zobaczenia. I tyle!”.

Lynch był ostatnią osobą, która wyraziła zgodę na wywiad do filmu, ale Angeli Ismailos udało się po wielu wytrwałych próbach zyskać jego przychylność i zgodę, szczególnie po zaakcentowaniu, że „nie jest dziennikarzem tylko filmowcem i nie ma żadnych szczegółowych pytań”.