„Artur” to jedyny pełnometrażowy film w dorobku Steve’a Gordona, amerykańskiego scenarzysty znanego z pisania dla telewizji. Gordon zmarł na atak serca rok po premierze swojego debiutu.

Artur mieszka w Nowym Jorku i jest spadkobiercą wielkiej fortuny. Mężczyzna stale nadużywa alkoholu, jest krnąbrny i skory do wszelkich kompromitujących wybryków, ale jednocześnie sympatyczny i niepozbawiony uroku. Rodzina szuka dla Artura odpowiedniej partii, chce, aby się ustatkował.

Surowy ojciec postanawia w końcu wydać go za jedną z bogatych kobiet ze śmietanki towarzyskiej. Tymczasem Artur poznaje Lindę, skromną i rezolutną kelnerkę. Dotychczasowy lekkoduch szybko odkrywa, że z cudowną dziewczyną łączy go głębokie uczucie. Bogata rodzina ani myśli pozwolić na taki mezalians.

Sprawa wydaje się przesądzona. Do akcji musi wkroczyć starzejący się kamerdyner Artura, Anglik pan Hobson – jedyna osoba w otoczeniu, która potrafi zachować zdrowy rozsądek.

Billy Crystal to jeden z najpopularniejszych amerykańskich komików i aktorów. Jest także reżyserem kilku pełnometrażowych filmów, producentem i scenarzystą. „Zapomnij o Paryżu” to urocza, słodko-gorzka komedia romantyczna i przykład, że Crystal bez problemu potrafi odnaleźć się w kinie gatunków.

Dziennikarz sportowy Andy i jego narzeczona oczekują w restauracji na znajomych. W w rozmowie pojawia się temat związku Mickeya i Ellen, przyjaciół Andy’ego. Mickey był przed laty zatwardziałym kawalerem. Będąc sędzią koszykarskim, prowadził nieuporządkowane życie, wciąż na walizkach.

Pewnego dnia smutny obowiązek każe mu polecieć do Paryża. Właśnie zmarł jego ojciec, a pochówek ma się odbyć w Europie. Na lotnisku okazuje się, że zaginęła trumna z ciałem. Pomocy zagubionemu Mickeyowi udziela sympatyczna Ellen. Pomoc zamienia się w romantyczny weekend.

Między bohaterami rodzi się uczucie. Mickey musi jednak wracać do Stanów Zjednoczonych Ameryki Północnej. Po powrocie szybko zdaje sobie sprawę jak mocno zależy mu na Ellen. Postanawia powiedzieć jej o tym osobiście. W Paryżu czeka jednak na niego przykra niespodzianka. Okazuje się, że Ellen jest mężatką.

Ivan Reitman, amerykański reżyser i producent urodzony na Słowacji, autor Pogromców duchów i Orłów Temidy, znakomicie czuje się w komediowej estetyce. „Dzień ojca” to remake francuskiego filmu „Trzech ojców” Francisa Vebera.

16- letni Scott ucieka z domu rodzinnego. Colette, matka chłopca, jest bardzo zaniepokojona. Każdy dzień bez wieści od syna pogarsza sytuację. Colette postanawia szukać pomocy. W tym celu odnajduje swoich kochanków sprzed lat.

Pierwszy z nich, Jack Lawrence, to obecnie wzięty i majętny adwokat, którego życie spokojnie upływa przy boku żony. Drugi to Dale Putley, outsider wciąż zmagający się z życiem i brakiem sukcesów na polu pisarskim. Colette informuje, każdego niezależnie, że Scott jest ich synem, owocem romansu sprzed lat.

Dale od razu wyrusza na poszukiwania. Jack początkowo jest niechętny pomysłowi, lecz ciekawość rodzicielska zwycięża. Pewnego dnia mężczyźni spotykają się. Szybko okazuje się, że szukają tego samego chłopaka. Początkowo między Jackiem i Dalem dochodzi do licznych spięć i nieporozumień. Jednak stopniowo zaczynają przełamywać pierwsze lody i rozumieć się coraz lepiej. Niebawem wpadają na ślad Scotta.