Wszystkie filmy z obszernego dorobku zawodowego Allena stanowią kwintesencję kina autorskiego –  jest ich reżyserem, scenarzystą, sam wybiera obsadę i często także muzykę, nierzadko również sam wciela się w jedną z ekranowych postaci.

Allen Stewart Konigsberg – bo tak brzmi jego prawdziwe nazwisko – już w wieku 15 lat pisywał dowcipy do miejscowej gazety, później zaczął to robić na użytek telewizyjnych programów typu talk show ale uznał, że nie są tam prezentowane tak, jak powinny i za namową swoich agentów postanowił wypróbować popularny w Ameryce stand-up, czyli formę komediowego występu przed publicznością na żywo. Ten sposób okazał się idealnym nośnikiem komediowego talentu Allena i artysta zaczął odnosić ogromne sukcesy.

Po kilku latach występów scenicznych Allen został poproszony przez Warrena Beatty’ego o napisanie scenariusza do filmu „Co słychać, koteczku?”, w którym Beatty miał zagrać większą rolę, a Woody Allen niewielką. W momencie rozpoczęcia produkcji filmu okazało się, że Woody Allen sobie napisał więcej i bardziej zabawnych kwestii, zostawiając Beatty’ego z dużo mniej ciekawymi. Kiedy zniechęcony tym faktem Warren Beatty wycofał się z projektu, zastąpiono go Peterem Sellersem, który także zaczął żądać lepszych kwestii i dłuższych scen z jego udziałem.

W latach 70. Allen w pełni rozwinął skrzydła swego talentu i de facto stworzył nowy gatunek komedii – wyrafinowanej, interesującej intelektualnie, o złożonej fabule i zajmujących dialogach, skrzących się inteligentnym dowcipem.

Muzyczna komedia w starym stylu, traktująca o wszelkich komplikacjach, jakie niesie ze sobą miłość, opowiedziana na przykładzie romantycznych historii członków pewnej nowojorskiej rodziny. Woody Allen musiał poinstruować grających w tym filmie Edwarda Nortona i Goldie Hawn, aby śpiewali dużo gorzej niż potrafią, aby grane przez nie postaci były bardziej przekonujące.

Zaadoptowany syn nowojorskiej pary wykazuje oznaki wyjątkowej inteligencji. Poruszeni tym faktem przybrani rodzice postanawiają odnaleźć biologiczną matkę dziecka… Już wkrótce po limitowanym wejściu filmu na ekrany Mira Sorvino otrzymała za swoją kreację nominację do Oscara i reklamy filmu poddano przemontowaniu w taki sposób, żeby wyglądało, że postać którą grała w filmie dziękuje przez telefon Akademii Filmowej za wyróżnienie.

Lata 20. XX w. Nowojorski scenarzysta, aby zdobyć środki na wystawienie swojej sztuki wchodzi w układ z gangsterem i zgadza się zatrudnić do zagrania głównej roli jego pozbawioną talentu dziewczynę. Poza Oscarem za najlepszą drugoplanową role kobiecą dla Diane Wiest, film nominowano do Nagrody Akademii jeszcze w sześciu kategoriach – w tym dwóch dla Woody Allena za reżyserię i współautorstwo scenariusza.

Detektyw ubezpieczeniowy i ekspertka do spraw wydajności zostają zahipnotyzowani przy pomocy nefrytowego skorpiona i zmuszeni w ten sposób do kradzieży klejnotów. Ten film, którego produkcja pochłonęła budżet 26 milionów dolarów, jest najdroższym spośród dzieł Woody Allena.

Ray Winkler postanawia popisać się znawstwem kryminalnego fachu przed swoją żoną i planuje obrabowanie banku. Kiedy on z kolegami drąży tunel do sejfu w podziemiach, żona na górze otwiera cukiernię… Hugh Grant gra w filmie nietypową w jego aktorskiej karierze rolę czarnego charakteru.

Dziennikarz Lee Simon właśnie rozstał się ze swoją neurotyczną małżonką, Robin, i natychmiast rzucił się w wir krótkich, intensywnych romansów. Robin tymczasem próbuje oswoić się z myślą o samotności. Woody Allen znany jest z zachowywania swoich scenariuszy w ścisłej tajemnicy – tym razem tylko Kenneth Branagh i Judy Davies dostąpili pozwolenia na zapoznanie się ze scenariuszem w całości.

Cierpiący na niemoc twórczą powieściopisarz zostaje zaproszony do odebrania nagrody uczelni, do której kiedyś uczęszczał. Trudno jest mu jednak znaleźć kogoś, kto by mu w tej podróży towarzyszył. Scenariusz tego filmu Allen oparł na bergmanowskim ‘Tam gdzie rosną poziomki’; Ingmar Bergman należy do ulubionych reżyserów Woody Allena.

Dokumentalny portret Woody Allena, sfilmowany podczas podróży reżysera z przyjaciółmi-muzykami podczas trasy koncertowej ich jazz-bandu po Europie w 1996 roku. W końcówce filmu pojawiają się rodzice Woody Allena, którzy podczas kręcenia filmu mieli ponad 90 lat.