Telewizja linearna, czyli tradycyjne programy nadawane na żywo w kanałach naziemnych, kablowych lub satelitarnych, wciąż odgrywa kluczową rolę w polskim krajobrazie medialnym. Jak jest mierzona oglądalność telewizji w Polsce?
Nawet w dobie streamingu, miliony widzów regularnie korzystają z telewizji linearnej, co sprawia, że badanie jej oglądalności jest niezbędne dla nadawców, reklamodawców i analityków rynku.
Kto mierzy oglądalność telewizji w Polsce?
Badania w Polsce i na świecie realizuje firma Nielsen, stosując nowoczesną metodologię łączącą panel telemetryczny z analizą big data, co pozwala dokładnie określić, kto i ile czasu spędza przed telewizorem.
Oglądalność telewizji linearnej to liczba osób, które w danym czasie oglądają programy nadawane na żywo. Obejmuje to zarówno emisje na kanałach państwowych, jak i prywatnych, ale nie obejmuje treści VOD ani platform streamingowych (np. Netflix, HBO Max, Player, Prime Video).
Dlaczego ważny jest pomiar oglądalności?
- pozwala nadawcom zoptymalizować ramówki,
- reklamodawcy mogą planować kampanie dla określonych grup odbiorców,
- ułatwia analizę trendów i porównanie udziałów stacji.
Jak Nielsen bada oglądalność?
Panel telemetryczny
Nielsen prowadzi badania oglądalności telewizji, korzystając z reprezentatywnej próbki gospodarstw domowych w całym kraju, która odzwierciedla strukturę demograficzną populacji. Każde wybrane gospodarstwo jest wyposażone w urządzenia telemetryczne rejestrujące, jakie programy oglądają mieszkańcy oraz w jakich godzinach. Paneliści są dodatkowo identyfikowani w systemie, aby wiadomo było, które osoby z gospodarstwa oglądają konkretny program.
Big data i technologie hybrydowe
Oprócz panelu telemetrycznego Nielsen integruje dane pochodzące z cyfrowych źródeł, takich jak platformy streamingowe, serwisy VOD, aplikacje mobilne czy strony internetowe nadawców. Pozwala to uzyskać pełniejszy i bardziej aktualny obraz konsumpcji mediów, uwzględniający zarówno tradycyjną telewizję, jak i treści oglądane online. Dzięki połączeniu danych panelowych i cyfrowych możliwe jest dokładniejsze oszacowanie liczby widzów, a także analiza ich zachowań w różnych kanałach i urządzeniach.
Taki model pozwala mierzyć oglądalność telewizji linearnej (naziemnej, kablowej i satelitarnej) i jednocześnie uwzględniać odbiorców korzystających z platform internetowych i aplikacji mobilnych, co daje nadawcom i reklamodawcom pełniejsze informacje o zasięgu, preferencjach programowych i trendach konsumpcji mediów w różnych grupach wiekowych i demograficznych.
Kluczowe wskaźniki oglądalności
AMR (Average Minute Rating)
Wskaźnik pokazujący średnią liczbę widzów programu lub kanału w określonym czasie, liczony dla całej populacji lub wybranej grupy. Oblicza się go jako średnią oglądalność w każdej minucie trwania programu i może być podany w liczbach bezwzględnych lub w procentach grupy docelowej.
SHR (Share)
Wskaźnik pokazujący procentowy udział programu lub stacji telewizyjnej w całkowitej oglądalności telewizji w danym czasie. Innymi słowy, SHR wskazuje, jak dużą część wszystkich osób oglądających telewizję w tym samym momencie stanowią widzowie konkretnego programu. Np. Jeśli program ma SHR 15%, oznacza to, że spośród wszystkich osób oglądających telewizję w tym czasie, 15% zdecydowało się oglądać właśnie ten program.
BSHR (Broadcast Share)
Wskaźnik podobny do SHR, jednak dotyczy wyłącznie telewizji linearnej, czyli programów nadawanych na żywo w telewizji naziemnej, kablowej lub satelitarnej. Wskaźnik BSHR wyklucza treści oglądane na platformach online, serwisach VOD czy aplikacjach streamingowych, co pozwala dokładnie zmierzyć udział programu lub stacji w rynku tradycyjnej telewizji.
Dodatkowe wskaźniki
- RCH (Reach) – liczba osób, które obejrzały program przynajmniej przez minutę,
- ATV (Average Time Viewing) – wskaźnik określający przeciętną liczbę minut, jakie osoby z danej grupy docelowej poświęcają na oglądanie telewizji lub konkretnej stacji. W przeciwieństwie do ATS i ATS% uwzględnia wszystkich członków badanej grupy, także tych, którzy w analizowanym okresie nie oglądali telewizji.
- ATS (Average Time Spent) – przeciętny czas w minutach, jaki widzowie z danej grupy spędzili na oglądaniu konkretnego programu lub kanału, liczony tylko dla osób, które obejrzały go choćby przez minutę.
Grupy wiekowe w badaniach telewizyjnych
Analiza widowni nie polega tylko na liczeniu osób, ale też określeniu ich profilu demograficznego. Typowe grupy wiekowe w badaniach telewizyjnych to:
- 4+ – wszyscy widzowie od 4. roku życia,
- 16-49 – główna grupa komercyjna, atrakcyjna dla marketerów,
- 18-34, 25-54, 50+ – zależnie od potrzeb analitycznych i celów nadawców.
Znajomość grup wiekowych pozwala określić, które programy przyciągają młodszych widzów, a które są popularne wśród starszej publiczności.